Opleidingsplan
Het schrijven van een opleidingsplan (eigenlijk zelfs twee deelplannen) vond en vind ik uitermate moeilijk. Leren is voor mij een zoekproces, ik vind het erg moeilijk om vantevoren aan te geven welke activiteiten ik ga ondernemen om mezelf bepaalde kennis of vaardigheden eigen te maken. Ik leer zelf meestal via de zogenaamde trial-and-error methode, waarbij ik voorzichtig iets probeer of iets opzoek, dat probeer toe te passen, en dan mijn plan weer bijstel. Om dus voor een half jaar lang te plannen waar ik een half jaar later wil zijn, is lastig, omdat mijn ideeën daarover na een maand al weer bijgesteld moeten worden vanwege de nieuwe kennis die ik inmiddels heb opgedaan.

Daarnaast was deze opleiding niet mijn eerste prioriteit, en is het dus niet altijd te voorzien hoeveel tijd ik zou hebben voor deze opleiding. In de politiek is het de ene maand opeens erg druk, en dan opeens drie maanden niet. Daarnaast sloten de werkvormen van de opleiding niet geheel aan bij de wijze van leren die ik prettig vind, dus ik moest ook nog eens die barrière overwinnen. Ik heb bijvoorbeeld een hekel aan reflecteren, zowel in groepjes als voor mezelf. Mijn ervaring is dat wanneer iets niet gaat zoals ik dat wil, dan heb ik dat op het moment zelf wel in de gaten, en maak ik meteen in mijn hoofd een switch hoe ik het de volgende keer anders zou willen doen. Daar achteraf nog over gaan zitten babbelen of het op papier zetten ervan levert mij persoonlijk niets nieuws meer op, dus mijn motivatie om dat de doen is gering. Daarom duurden bijvoorbeeld ook het portfolio en het verslag van mijn afstudeeronderzoek zo lang: ik heb niet het gevoel dat het voor mij toegevoegde waarde heeft.